• 52 yaşındaki Ayşe Kaplan, doğuştan sağır ve dilsizdir. Önce annesini, sonra da babasını kaybeder. Yıllarca terzilik yapan Ayşe Hanım işleri durunca, tesadüfen önünden geçtiği İSMEK Sarıyer Yenimahalle Eğitim Merkezi’nin kapısını çalar. Burada şiş-dantel eğitimi alan Ayşe Hanım, bu eğitim neticesinde adeta hayata yeniden bağlanır ve kurduğu dostluklarla artık kendini kimsesiz hissetmez. Biter bitmez müşterisini bulan bir birinden güzel dantelleri sayesinde de kendi ayakları üzerinde durmayı başarır.

Ayşe Şifahan Kaplan, 1957 yılında İstanbul Sarıyer’de dünyaya geldi. Ayşe, doğuştan sağır ve dilsizdi. 18 yaşına geldiğinde annesini kaybetti. Canından çok sevdiği annesi artık yoktu. Daha sonrasında şu an hatırlamak bile istemediği bir evlilik yaptı. İki buçuk sene süren evliliğini bitirip, babasıyla birlikte yaşamaya başladı.

2000 yılında Ayşe babasını da kaybetti. O günleri Ayşe Hanım bize anlattı, nasıl mı kendi cümleleriyle, kağıdı kalemi aldı ve şunları yazdı; “Annemi de babamı da kaybettim. Çok yalnızdım, mutsuzdum. Uzun bir dönem çalışmadım. Sonra çalışıp para kazanmam gerekti, fakat yeteri kadar iş gelmiyordu. Canım sıkkındı, bildiğim tek işte kıyafet dikmekti. Sarıyer’de dolaşmaya çıktım. İSMEK Yenimahalle Kurs Merkezi’ne giren bayanları gördüm. Ben de girdim. Şiş-dantel yapanları gördüm, kurstakilere ben de kursa gelmek istediğimi yazarak ifade ettim, sonuna da kursa verecek param yok yazdım. Onlar da ücretsiz olduğunu yazdıklarında dünyalar benim oldu. Düşünsenize hem yeni arkadaşlarım olacaktı hem de dantel yapmayı öğrenirsem para kazanabilecektim.“

Ayşe Hanım, şiş-dantel hocası Pınar Tekeli’nin en başarılı öğrencisi olur. Bir ay gibi kısa bir sürede bir birinden güzel danteller örer. İSMEK kurs yöneticilerinin ifadesiyle; “Ayşe Hanım’ın dantellerinin daha ütüden çıkar çıkmaz müşterisi hazırdır.“

Ayşe Hanım, ” İSMEK sizin için ne ifade ediyor?“ diye kağıda yazdığım soru cümlesine cevabını, gözlerimin içine bakarak verdi. Parmaklarını birleştirip çok güzel manasına gelen işareti yaptı. Ayşe Hanım, artık kimsesiz hissetmiyordu kendini. Kimseye muhtaç olmadan ayakta durabilmenin gururu gözlerinden okunuyordu.

bilgi için:hafize ergene

0 212 531 01 41/dahili:191

hafizeergene@ismek.org